Straatbellen

Toen ik 15 jaar geleden voor Elegance met de huidige chef van het VK-Magazine ( ja echt ! ) in Stockholm was viel het me ineens op : bellende mensen op straat. Dat zag je toen nog niet in Amsterdam. Maar weinigen hadden een "GSM" ( oudnederlands voor mobiele telefoon ). Zweden leek een voorsprong te hebben. Toen in ieder geval, in de tijd dat een mobieltje nog werd uitgezet na het werk. 
Over die ontwikkeling hoef ik het niet te hebben, maar het fenomeen straatbellen trekt nog steeds mijn aandacht. Terwijl ik bezig was bij het Koningsplein met een serie portretten zag ik deze man stilstaan. Een hele lange tijd. Hij had iets te doen wat niet kon wachten. Ik kon snel een paar foto's schieten. Het heeft wel wat vind ik. Die houding, dat pak en die tas zo tussen z'n benen. Misschien jammer van dat witte busje in de achtergrond. 
Vanmorgen fietste ik langs nog zo'n pakkenman. Op één hurk. Tas op het plaveisel. iPad op z'n knie.
Nergens een bestelbusje. Prachtig licht. 
Maar geen camera.

Wet#1 : altijd meenemen dus.

Money Counts

MoneyCounts is een nieuw tijdschrift voor accountants, een echte glossy. Pieter de Kok van Coney poseerde in de Van Nelle fabriek. Dit beeld is niet gebruikt in de uiteindelijke publicatie omdat het minder goed samenging met een andere foto die ik had gemaakt. Ik wilde het toch even laten zien hier.

Oud Talent

Nieuw Talent. Of liever Young Talent. Het ruist er van. In Foam, in de bladen. New is in, old doet er niet meer toe. Plak ergens het label oud op en je ziet de belangstelling kelderen. Behalve met kaas wellicht. Als bijna 50-jarige kan je natuurlijk roepen dat dit niet terecht is. Maar zo zit de maatschappij in elkaar. Ook ik was nieuw talent. Ooit. Nu alleen nog maar talent ? Of is dat woord bij voorbaat verbonden met jong en vol van verwachting ? Klinkt ook suf, ik ben 50 en heb talent. 

M’n zoontje van 4 heeft het. En dan is het leuk. 

Maar ik wijk af, want hier wil ik eigenlijk niet naar toe. Wilde het hebben over vrij werk. En wat ik ( we ) daar mee doen. Zoals ik al eerder zei via dit platform, ik ben er veel mee bezig de laatste tijd. Kan ook, want is best rustig tussen de opdrachten door. En fotografie is een levensbehoefte, dus ik moet wel. Niet alleen de afgelopen tijd tijgerde ik met camera door mijn eigen buurtje. Jarenlang al. Stapels met contactsheets, schijven vol. Voor de schoenendoos. Bijna niemand heeft er ooit iets van gezien. En dat voelt niet goed, want volgens mij is het de moeite waard. 

Dus uit die doos en aan de muur. En dat is een stap, een traject, geld. Netwerk.

Ik sta hier niet alleen in, dat weet ik zeker. Er zijn een hoop collega’s die met hetzelfde worstelen : altijd druk geweest met het beroep, netwerken, bloggen en reclame maken. 

De laatste jaren ook zorgen over de toekomst. 

De fotografie toekomst die zo zeker leek. 

Zou het niet een idee zijn om dat oude talent te verzamelen en te kijken wie er allemaal ook met vrij werk bezig zijn ? Samen een expositie, een boek ? Natuurlijk bestaat er zoiets als Panl en hangen er ook oudere talenten aan de muren van de galeries. Maar gewoon om al die schoenendozen nou eens om te kieperen en te kijken of er nou niet iets meer mee te doen is. Ik zou daar graag een balletje voor op willen gooien. En om te kijken of er niet een ander woord bestaat voor nieuw talent. 

Je kan me bereiken op info@jeroendietz.nl

Hier alvast een voorbeeldje van mijn werk. Dat durf ik best.

Mijn Eerste Communie

Ik kom nooit in de kerk. Ja, tijdens een vakantie in vreemde oorden mag ik er graag komen om mij te vergapen aan de pracht en praal. Maar niet in amsterdam dus. Afgelopen zondag wel : ik was in de Obrechtkerk om de "heilige communie" van 16 kinderen te fotograferen. Een tijdreis leek het wel, ik heb m'n ogen uitgekeken voor zover dat kon met een camera voor je gezicht en een vol programma om vast te leggen. Communie doen is niet zo maar iets en ik denk dat de sfeer en ernst van dit ritueel er voor zorgde dat deze kinderen dit nooit meer vergeten. Op mij maakte het in ieder geval veel indruk. Er gloorde natuurlijk wel enig cynisme, maar dat stak de kop verder niet op. Ik vond het mooi. 

Omdat men graag foto's wilde die er bovenop zaten mocht ik vrij rondlopen. Dat viel natuurlijk wel op bij de in grote getale opgekomen families. Zo ook de priester : "wij zijn hier als gelovigen bij elkaar. Maar van de fotograaf weet ik dat niet zeker" sprak hij. 
Daar sta je dan in de schijnwerpers voor een groot publiek. Ik heb me de rest van de dag af zitten vragen waar hij dat nou aan kon zien.

2 nieuwe

Altijd goed om je werk wat groter terug te zien. Hier voor Friesland Campina's campagne 'World Milk Day'. Twee weken terug geschoten in de studio, nu al overal te bekijken. 
Soms gaat dat wat langzamer, zag onlangs pas het resultaat van een grotere productie voor Nationale Nederlanden. Die hadden we in december gemaakt, op de donkerste dag van het jaar. Ik had er hier eerder al een stukje over geschreven. Alleen maar flitslicht gebruikt. Het is altijd wel een uitdaging om de sfeer dan toch in de buurt van daglicht te laten komen.


Styling en productie : Caroline Pluym

Guggenheim Bilbao

Als je zegt dat je naar Bilbao gaat dan bedoel je natuurlijk eigenlijk het Guggenheim museum. Niemand gaat er puur en alleen voor de stad naartoe volgens mij.
Afgelopen weekend was ik er. Vakantie met camera.
Bijzonder straatbeeld met rijk gedecoreerde 18de en 19de eeuwse gebouwen naast jaren 70 Sovjet architectuur. Tenminste, zo kwamen veel van die grauwe giganten op mij over. Niet per se heel mooi, wel fascinerend als geheel. Ik heb er een zwak voor, dit soort steden. Net zoals voor Brussel. Je ziet de verschillende denkrichtingen van alle stadsbesturen. Conservatief met een twist. Rijkere en armere tijden door elkaar en over elkaar heen.

En dan is daar ineens Het Gebouw van Frank Gehry. Al 15 jaar de motor achter het economische wonder wat Bilbao overkwam. 
Ik kende het alleen van plaatjes natuurlijk. En maar van één kant. Glanzend in de schemering. Goud-oranje in het avondlicht en verleidelijk als een Sirene. 


Oef, dat viel niet mee in werkelijkheid. Als je eromheen bent gelopen raak je alle gevoel van structuur kwijt en weet je niet meer hoe je ooit dacht dat het er uitzag. 
Zou dit nu juist het wonder van deze toch wel patserige creatie zijn ? De schoonheid die ik meende te gaan zien zat in de beperkte blik die bestaande beelden mij gaven. Dat gaat voor alles op natuurlijk.  Maar je wil het zo graag, die verwondering en verbazing. 


15 jaar geleden. Dat was nog net in de jaren negentig. Tijdens het lange traject van plannen en schetsen waren de jaren tachtig nog niet uit beeld. Memphis, koeienvlekken en een pistache-groen broodrooster van Alessi. Op moment van verschijnen leuk, geinig, anders en nieuw. Maar dat effect is altijd snel voorbij. 
Een gimmick. Zo kwam dit nu allemaal op mij over. Entertainment met een hoog-culturele inzet. Vastgelopen in z'n eigen tijd.
Niet alleen van de oppervlakkige beschouwing van het uiterlijk schrok ik. Als je naar het geheel kijkt gaat de op veel plekken zeer matige kwaliteit van afwerking irriteren. Raakt je blik de weg kwijt te midden van alle infrastructurele missers in de vorm van rare lantaarnpalen en lelijke info-borden over het huidige aanbod in het binnenste van deze toeristenmagneet. 
Het binnenste ? De visuele chaos daar is nog veel groter. Maakt het nog wat uit of er iets van enige waarde hangt of staat ? Niet echt, het inwendige is daar te dominant voor. 


Ontregelende en overdonderende kunst is er absoluut te zien. De enorme ruimte met metershoge stalen vormen van Richard Serra laat zich alleen beleven, niet beschrijven. Je moet daar ooit een keer tussendoor lopen en je laten betoveren. 
Alle kritiek kan je daarom dus totaal negeren. Deze sculpturen worden nooit meer verplaatst. 

Als je naar Bilbao gaat, dan ga je ook naar het Guggenheim.
Natuurlijk. Daarom laat ook ik hier een beperkte blik zien. Met beeld van Anish Kapoor. Prachtig.

Staat hier een boom ?

Om de fotografische kwaliteiten van mijn nieuwe telefoon (!) uit te proberen wandelde ik een stuk door het centrum. En kwam via dit straatje bij de Dam terecht. Ik merkte het pas op toen ik de beelden bij elkaar op het scherm zag : er staat een boom. Op de Dam . Dat beeld had ik nou niet echt in m'n hoofd, groen op die plek. Via Google Maps kan je het zien, vanaf het Diamond Center tot en met de Bijenkorf : 15 bomen. Echt nog nooit opgevallen. Ik had er een weddenschap om kunnen verliezen.
Wat heeft dit nou allemaal weer met fotografie te maken ? Nou ja, wat ik al eerder zei : eigenlijk heb je aan die telefoon genoeg. Ik sta nog steeds te kijken van het resultaat. Printje hier aan de muur als bewijs.