Ruïne Porno ?

In gallerie Fontana Fortuna aan de Keizersgracht hangt een expositie met de naam "The Ruins of Detroit". Prachtige fotografie over de vergankelijkheid van oude gebouwen in de stad die eens Motor City was. Mooi en zeer esthetisch. En daar wringt iets, hoewel ik de vinger er niet helemaal op kan leggen. Verval van schoonheid is natuurlijk een thema wat we al heel lang aantrekkelijk vinden. En dat is hier heel mooi in beeld gebracht. Op groot formaat gefotografeerd en op een theatrale manier uitgelicht waar nodig. Maar toont het nou een fotografische visie of is het een zeer gelikte registratie ? Aan de muur hing een krantenknipsel met een recensie waarin de naam ruïne-porno werd gebruikt. Had ik nog niet eerder gehoord. Wel van de term "food-porn", een verwijzing naar de mode in de food-fotografie van een paar jaar terug om er heel dicht bovenop te zitten. 
Het dekt hier de lading wel denk ik. Hoef ik vast niet uit te leggen. 

Twee weken terug was ik op het Kema terrein in Arnhem voor een reportage. Op dit gigantische bedrijventerrein bevinden zich naast allerlei nieuwe bedrijven ook nog veel restanten van in onbruik geraakte gebouwen waar ooit vonken en bliksems rondloeiden. Mooi vervallen, niets meer aan gedaan in al die jaren. Een beetje zoals in Detroit dus. Maar dan zonder de porno.




Opdrachtgever TCN
expositie "The Ruins of Detroit" : http://www.fontanafortuna.com/

Mijnheer Bik

copyright Jeroen Dietz 2012

Mijnheer Bik woont in een woonzorgcentrum in Utrecht. Ik had met hem een korte maar bijzondere ontmoeting. Een kwartier in iemands leven, en er dan weer uit verdwijnen. Dan kom je natuurlijk niet echt iets te weten. Ja, mijnheer Bik is dol op operette. En zingt nog heel graag luidkeels fragmenten uit de bekendere meesterwerken van dit genre.  Wie kent nog "De Zigeunerbaron" of "Die Lustige Witwe" ? Ik vrees dat het na deze generatie afgelopen is met de waardering hiervoor. Totdat het over 20 jaar ineens weer hip is en er in het Volkskrant Magazine een artikel staat over de opkomende populariteit van operettemuziek onder jongeren. Mmmh, zou het echt ?
Mijnheer Bik had een broer die voor een "krantje" werkte. Het bleek J.M.Bik, columnist en redacteur van NRC. Overleden in 2011.
Maar deze mijnheer Bik heeft nog wel even. Vol levenslust. Hij vindt het vast leuk om de in grote getale aanwezige alleenstaande dames te vermaken. Dat kon ik hem vanwege de tijd niet vragen. Er moesten ook nog foto's worden gemaakt.
Maar het is mooi om iemand van die leeftijd ( 1927 ) te ontmoeten die er nog heel veel zin in heeft.

Ook al zagen we elkaar maar een kwartier, de vonk sloeg wel over.

Zuignap

Ik werk het liefste bij bestaand licht, maar soms gaat het niet anders en moet er een flitser aan te pas komen. Waren dat tot twee jaar terug ( bij mij iig ) nog logge studioflitsers op statief, nu zijn deze vervangen door handzamere exemplaren. Ik gebruik er vaak 2 of 3 tegelijk. De camera heeft een zendertje, dus ik kan draadloos werken. En die flitsertjes overal opleggen of aanhangen. Maar soms wil je ze op een plek waar het niet kan. Omdat ik meestal met de richting van het daglicht meeflits is dat dus vaak een raam. En daar kan je geen klem aanhangen. Daarom was ik erg blij met deze vondst : een zuignap die tot 3 kilo kan hebben. Even vacuüm pompen en hup. Wel iedere keer spannend of de hele zaak niet naar beneden komt. Of dat ik de ruit breek.


Klant : Vecht & IJssel

Rowan

Rowan is 11 en heeft jeugdreuma. Paardrijden is dan niet altijd even makkelijk, maar volgens mij is ze heel stoer. En zeer naturel op de foto, ik had er nog geen 5 minuten voor nodig. Je gaat dan vaak toch nog even door, maar ik wist al direct dat dit het beeld zou worden. Je weet eigenlijk altijd wel of er iets bij zit. Ik kan me van mijn begintijd nog wel herinneren dat ik daar soms erg onzeker over was. Bij de redactie van Quote bijvoorbeeld hadden ze daar een feilloos oog voor. Voelde ik dat het niet helemaal lekker zat dan gooide ik de dia's in de brievenbus op het Singel. In het geval van zekerheid over een foto ging ik naar boven om het persoonlijk te overhandigen en de complimenten te ontvangen.
Flauw natuurlijk. Maar goed, ik was 26. Dan mag dat nog.


Dit is gemaakt voor de cover van het magazine van het Reumafonds, "Rond Reuma". 
Opdrachtgever was Reclamij.

Holy Mackerel !

Kreeg zaterdag een tijdschrift voor m'n verjaardag. Nieuwe titel, voor mij dan. "Port" heet het. Met als ondertitel "The Magazine For Men". Daar mag ik mijzelf nu wel toe rekenen ondertussen, dus lekker bladeren. 
Geen idee hoe lang het al bestaat, maar dit is het "Food Issue". 
Ziet er mooi uit. Er komt toch nog wel wat mode langs, maar wellicht is dat speciaal voor in de keuken. Gelukkig niet teveel advertenties voor horloges. 
Net als alle andere nieuwe bladen beweren ook deze redacteuren dat zij iets totaal anders brengen. 
En dat doen ze zeker, in elk geval op deze spread. Een serie beelden van de fotograaf Giles Revell. 
Vis. Maar dan anders. Behoorlijk anders. Ken je dat, wanneer je zo'n prikkeling voelt als je iets nieuws ziet, leest of hoort ? Dit zal je niet snel in een Nederlands tijdschrift aantreffen. Hier heb je zulke bladen ook helemaal niet meer. Te kleine markt. En teveel stockfotografie. Dan is Port wel erg verfrissend. Hoewel die term in het geval van deze foto's niet helemaal op z'n plek is.

Aan de muur

Werk van Dirk Braeckman in museum M te Leuven

Ik hou van foto’s aan de muur. Groot afgedrukt. In een lijst, achter glas of randloos opgeplakt.  Het heeft voor mij een meerwaarde. Ja, ik ben een estheet op dat gebied.

In het VK magazine van een paar maanden terug stond een interview met Hans Aarsman.

Daarin vertelde hij dat hij wel eens bij fotografen over de vloer kwam die hun eigen foto’s hadden hangen. En dat vond hij vreemd. Zijn exacte woorden weet ik niet meer, het blad is in de bak verdwenen. 

Ik heb er een tijdje op zitten kauwen. Is het inderdaad zelfbevlekkelijk ? Ik heb hier een aardige collectie van m’n eigen foto’s hangen. En die wisselt om de zoveel tijd. Gewoon, om uit te proberen of een beeld werkt. Is dat dan te pretentieus ? 

Op de academie was dit al een onderwerp van discussie. Goede fotografie staat in een boek of krant. Hangt niet aan de muur. En als dat dan wel het geval is dan voldoen pushpins ook. Een bekende reportage fotograaf waar wij les van hadden snapte niets van al dat esthetische gedoe met passepartouts en lijsten. Soms had hij ook wel gelijk, er werd vaak meer aandacht besteed aan de presentatie dan aan de fotografie. Slecht werk wordt in een lijst niet beter inderdaad.

En toch vind ik het totaalbeeld en de kwaliteit van een expositie heel belangrijk.  

Van internet pluk ik vaak plaatjes met overzichtsfoto’s van exposities. Hoe hangt het bij elkaar, hoeveel ruimte is er, hoe groot zijn de prints ? Het werk van Dirk Braeckman bijvoorbeeld leunt zwaar op de manier waarop het tentoongesteld wordt. Het is er een belangrijk onderdeel van. Het materiaal waarop het geprint is, de techniek, het formaat en zelfs de locatie vormen samen met het beeld zelf een eindproduct. Daarom heeft hij jarenlang moeite gehad met het idee om z’n werk in een boek te tonen. Het is niet hetzelfde, en dat begrijp ik heel goed. In zijn geval horen goede foto’s juist wel aan de muur te hangen. 

Maar fijn dat het er toch gekomen is, dat boek. Ik zou me geen print van hem kunnen veroorloven.

Ik moet het doen met m’n eigen foto’s. 

Remco Campert

Af en toe kreeg ik hoog bezoek in de studio. Ik hoefde de deur niet uit : men kwam naar mij toe. Boudewijn Büch, Bram Moszkowicz, Yvonne Kroonenberg en vele anderen.
Remco Campert zou een maandelijkse column gaan schrijven voor Rails en daar hoorde een portretje bij. Een klein fotootje, dus het moest er enigszins grafisch uitzien om de herkenbaarheid te vergroten. Samen met de redactie hadden we besloten dat het vanaf een hoog standpunt moest. Ik had die dag geen assistent, dus echt goed voorbereiden kon niet. Gelukkig was er genoeg tijd om allerlei poses uit te proberen, en met het resultaat was iedereen tevreden. 
Campert schreef toen nog samen met Jan Mulder de columns voor CAMU in de Volkskrant. 
Een aantal weken na zijn bezoek verscheen daar dit stukje. Lekker aangedikt natuurlijk, maar het ging wel over deze foto ! 
Het heeft lang aan de kast gehangen. Je ziet nog waar het magneetje zat.