Jubileum

VX Company is een IT bedrijf dat 25 jaar bestaat. Afgelopen zaterdag vierde men dat in Studio 21 op het Mediapark. Ik was erbij. Als fotograaf. Kortgeleden schreef ik op deze plek een stukje over een ander feest op dezelfde locatie. En het gevoel wat je als ZZP’er hebt tegenover al die mensen die voor 1 bedrijf werken : ondraaglijke eenzaamheid temidden van deze verbonden groep. Ook hier had men het naar z’n zin. En terecht vond ik. Lekker eten en een dinner-show. Veel kaarsen en schemerduister. Zelfs bij iso 5000 nog steeds te weinig licht. Maar sfeerverhogend dus niet zeuren.

VX is in 1988 opgericht in een cafe op de Overtoom. Er was een officiële jubileum foto nodig, dus leek het een leuk idee om dit op dezelfde plek te maken. Met de 4 directeuren die op dit moment de leiding vormen. Punt was echter dat dit cafe niet meer bestaat en we dus moesten uitwijken naar een andere geschikte setting. Dat werd de Pels in de huidenstraat, uitvalsbasis van veel kroegentochten die ik zo rond m’n 18de maakte. Amsterdammers gaan er dan van uit dat iedereen deze locatie wel kent. Maakt ook niet zoveel uit, gewoon een bruine kroeg. Goeie sfeer, inrichting uit een ver verleden. En als je een groepje mannen die elkaar goed kennen bij elkaar zet is de stemming al snel vanzelfsprekend en los. Biertje erbij, hup. Zelfs de feesthoedjes hebben ze nog even opgehad. Ook hier was het erg donker, en best wel druk gezien het tijdstip. Buiten hing een (ooit) witte markies uit. Op zich nog nadeliger voor het licht binnen, maar in dit geval wel handig. Ik kon er twee handflitsertjes op richten en dit zorgde voor een aangenaam zacht en toch gericht licht. 

Door dit licht, de setting, het (geringe) groothoekeffect en zeker de taart in het midden, moest ik denken aan het werk van Paul de Nooijer. Fotografen gaan er dan van uit dat iedereen dat werk wel kent. Ik was een groot bewonderaar van zijn stijl zo rond diezelfde 18 jaar. Een tijd waarin ik de illusie had ooit ook alleen van de kunst te kunnen leven. Dat is iets anders gelopen. Volgend jaar besta ik ook 25 jaar. Als bedrijf. Ga ik vieren in de Pels. Kan ik het met 1 feesthoedje doen. Maar : iedereen welkom. 

Amateurs !

Tijdens een fotosessie werd ik vorige week  aangesproken door een kantoorman. Waarom ik de MK II versie niet had van de ( volgens mij best wel indrukwekkende ) lens die op m’n camera zat. Hij had hem wel en toonde een dikke duim omhoog. Een enorme verbetering was dat volgens hem. Versie 1 had hij dus ook in bezit gehad. Even voor de duidelijkheid : het gaat hier om een lens van een dikke 2000 euro. En nee, hij werkte niet als fotograaf voor dat bedrijf. Het was een hobby. Beetje uit de hand gelopen. Maar af en toe had hij een fotoklusje. Een huwelijk, geboorte en ook een jubileum op de zaak. Ik kreeg een visitekaartje. Moest maar eens op z’n site kijken. 

Ik had het even op m’n bureau laten liggen. Maar de nieuwsgierigheid won, en dus toch gisteren even gekeken. Ik zou het natuurlijk af kunnen fikken, maar het zag er eigenlijk best goed uit. In eerste instantie, want bij nadere beschouwing was het allemaal toch wel veel van hetzelfde. Kleurrijke natuur in exotische oorden. Mensen op buitenlandse markten, soft-focus kinderen in witte hemdjes. Van die foto’s die het goed doen op randloze canvas prints boven de bank. En dat klinkt natuurlijk een beetje denigrerend en azijnpisserig. We hebben hier te maken met een ware amateur ( in de positieve zin van het woord ) die net iets meer wil en dat misschien ook wel kan. Maar als je het geheel bekijkt blijft het toch vaak steken in een soort nette registratie. Technisch allemaal prima op orde, maar weinig kraak of smaak. Vastleggen van momenten zonder al te veel visie. 

Maar zo iemand meent zelf wel dat hij een collega is en heeft duidelijk ambitie op dat vlak. Niks tegen te doen, en ik moet dat ook niet willen. Het is gewoon een parallelle stroming die samen met het voortschrijden van de techniek is opgekomen. Maar het tast het begrip fotograaf wel een beetje aan. Dat is nu een nog grotere verzamelbak geworden. Tijd om voor de professional een nieuwe term te bedenken. In veel tijdschriften staat ook niet meer fotografie maar beeld. Hoe zou ik mezelf dan kunnen noemen ? Beelder ? Beeldmaker ?

Klinkt ook een beetje suf. Zo maar laten dan ?

Mijn vader was een echte amateur, een liefhebber. Aan hem is het te danken dat ik dit nu doe. Daarom hier een keer een foto van zijn hand. Zal ongeveer 1972 of daaromtrent zijn. Gemaakt vlak voordat we een dagje met de brommer op pad gingen. Puur als foto bekeken zou ik zeggen : teveel afstand, te weinig onderwerp. Maar als tijdsdocument van grote waarde. Zo zien die flatjes in osdorp er niet meer uit, en die Puch heb ik een aantal jaren later in de prak gereden. Ik ga hem op canvas printen. Voor boven de bank. 

Yvon

Na een tweetal blogs over het verleden mag er hier wel weer eens wat nieuws verschijnen. Hoewel het in september van 2012 was dat ik Yvon Jaspers heb gefotografeerd in de appelboomgaard. Voor de KRO. Maar ik mocht dit niet eerder publiceren omdat het nog niet verschenen was. Nu wel dus. Op een hele grijze dag, maar dat was hiervoor juist erg mooi. Geen geflits, alleen een reflector gebruikt. Leuke meid zonder poeha, iets wat je terugziet in de foto's. Ik mocht de tijd nemen. Dat maak je wel eens anders mee. 

Scheef en onscherp

Zag vorige week in een tijdschrift een “scheve” foto. Horizon uit het lood. Moest ik weer even aan wennen, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik mij daar ook langere tijd schuldig aan heb gemaakt. Dat was 15 jaar terug heel normaal en deze twee voorbeelden komen uit die tijd. Ok, een daarvan staat wel recht, maar het scherpteverloop is wel anders. Dat zag je ook vaak, Ik had een camera waarmee dat kon. Beetje tricky want je zat er snel naast. Was een object in de voorgrond scherp, maar het gezicht niet. Op een gegeven moment zijn die effectjes gewoon verdwenen. De tijd van het gekleurde licht hadden we toen al gehad. Veel rode en blauwe filters voor de flitsers, van onderaf met groen belicht en een oranje lichtje op het gezicht. Er stond vaak een heel bouwwerk op de set. Deze vorm van spookverlichting was niet altijd even flatterend voor de modellen.

Fotografie is natuurlijk ook onderhevig aan modes en misschien was de foto die ik zag een teken dat sommige dingen weer terug gaan komen. Ik vind het niet mooi als ik het zo terugzie en vergewis mij er nu altijd van dat de horizon recht blijft evenals het scherptevlak. Zo niet bij de opname danwel achteraf. Maar modegrillen kan je niet tegenhouden en dingen die we ooit mooi vonden verafschuwen we nu. Of andersom. Misschien sta ik over een tijdje ook weer scheef en moet ik uitleggen dat ik heel hip bezig ben. 

Lekker roken

Misschien dat het een obsessie is omdat ik er zelf zoveel moeite mee heb, maar aan deze foto en zeker aan deze periode moest ik vorige week denken toen ik van iemand een portretje mocht maken en ik vroeg of hij misschien "iets" met z'n handen kon doen. Die hingen er namelijk maar een beetje bij te bungelen en het is maar weinigen gegeven om dan een natuurlijke pose aan te nemen zonder iets vast te houden of steun te zoeken. Hoe fijn was dat toch : een sigaar, pijp of sigaret tussen de vingers te kunnen klemmen. Dan kon mijn model mooi wegzakken in z'n basishouding en maakte de foto zichzelf al. Kringelende rook en tegenlicht. Ik mis dat !

Dit beeld voor Quote is zeker 20 jaar terug gemaakt. Geen idee meer wie wat en waar. De stijl is wel heel erg van die tijd, maar toch, het roken is hier wel een heel fijn extraatje. 
Mag niet meer. Behalve misschien voor de Linda in een modereportage. Als gimmick. 
Zeker niet voor het medische tijdschrift waarvoor ik vorige week op pad was. 

Recente portretten

Nieuwe portretten voor de accountants glossy "Money Counts". Hoewel ik erg blij ben met de manier waarop de foto's gepubliceerd zijn kan ik het niet laten om mijn eigen voorkeuren hier te tonen. Helemaal vrij gelaten door de opdrachtgever, die heeft zich aangepast aan mijn visie. Fijn ! 

Danielle Navas-Brandt van Brandfabric

Patrick Stal van Interbrand

Danielle Navas-Brandt van Brandfabric

Rosalinde van de Wall van Fleishman-Hillard Nederland

Rosalinde van de Wall van Fleishman-Hillard Nederland

Gorilla's ?

Innoveer is een tijdschrift van Syntens. En dat is een innovatiecentrum dat ondernemers wil stimuleren zich duurzaam te ontwikkelen. Hoop dat ik het goed uitleg trouwens, want ik kende het niet. 
Als fotograaf ben ik zelf natuurlijk al jaren duurzaam : geen filmpjes, polaroids en ontwikkelaar meer. Wel staan er hier twee Mac's en drie monitoren de hele dag te slurpen, maar ik gun mezelf graag de gedachte dat ik goed bezig ben. Over de 220 km die ik zojuist gereden heb voor 1 portretje heb ik het dan ook maar even niet. 
Goed, Innoveer dus. Laat ik niet teveel zijpaden bewandelen. Eerste keer dat ik er iets voor mocht doen. Er zijn dus nog wel degelijk mogelijkheden voor nieuwe gezichten bij bestaande bladen. 
Naar de Apenheul : fotograferen bij het gorilla eiland. Een specialist van Syntens zou op de foto gaan met een ondernemer die innovatief te werk gaat. Uiteraard, anders heb je hier geen onderwerp. 
Er was wel een probleem : de slotgracht om het eiland was aan renovatie toe, en het werd bevolkt door arbeiders met graafdingen, niet door gorilla's. Gelukkig was er ook een binnenverblijf met veel ramen. Kan ook een probleem zijn ivm reflectie en uitgesmeerde poep. In Artis heb je zo'n ruimte voor de chimps, en die kan je alleen in een David Hamilton-achtige stijl fotograferen vanwege de breed uitgewaaierde smeersels. 
Maar hier viel dat allemaal wel mee, het was er alleen donker en hokkerig. En er was een gedrags-wetenschapper druk doende met het hardop inspreken van een memo-recorder. 
De dieren hadden al te eten gehad, dus die waren zich tevreden aan het terugtrekken om lekker uit te buiken. Volgens mij valt er dan niet zoveel te wetenschappen, maar goed. 
Op het moment dat ik mij aan het bezinnen was over hoe dit aan te pakken stapten er twee heren in pak binnen. Te vroeg toch ?  Nee, teveel tijd verbruikt met puzzelen en statieven uit de auto halen ( 1 km te voet.) 
Ondanks ruim 23 jaar ervaring bekruipt mij in zo'n situatie dan toch altijd een lichte paniek. De boel uitlichten ( 1/2 uurtje ) en hopen dat de gorilla's spontaan gingen poseren achter het raam leek me geen optie. Apart schieten dan maar, en later in elkaar componeren. 
Het werden dus iets van zeven verschillende opnames. Met flitsers in beeld, uit beeld, op een andere plek en helemaal weg. En de reeds goedgevulde dieren verleiden met extra fruit en groente. Om maar een beetje beweging in het geheel te krijgen. En daar dan op wachten ( 1 uur ) en hopen dat de wetenschapper niet net iets heel bijzonders waarnam en er dus voor ging staan.
Door mijn delicate opstelling heen hobbelde op een gegeven moment nog een grote groep bezoekers met gids. Het park was toch dicht ? Bedrijfsuitje. Of wetenschappers in opleiding denk ik. 
Op de terugweg in de auto hoop je dan maar dat alles nog in perspectief zit en dat een en ander naadloos op elkaar aansluit. 
Er moest dus nog wel wat Photoshop aan te pas komen ( 3 uur )om de illusie te wekken dat het hier om een spontane 1-click opname gaat. 
Dit was dus niet mijn duurzaamste project. Kan nog wel wat advies gebruiken om zelf te innoveren. Dit was meer improviseren. 

Innoveer van Syntens. Opdrachtgever Scripta Media, vormgeving Marjolein Rams