Quote

Nog een oudje. Harry Mens voor Quote. 1994 of 95.
Zou hij zich nu op dezelfde manier laten fotograferen ?

gemaakt met de Pentax 6x7. Daar heb ik nog wel eens heimwee naar....

Wat gebeurde er in Portugal ?


Je bent 25, nog niet zo lang van de academie af en mag dan Gerrit Komrij fotograferen in Portugal. Voor Elegance. Mooi toch ? Samen met een Vlaamse journaliste en wel 5 dagen. Komrij woonde op een flinke afstand van luchthaven Porto, 3 1/2 uur met de taxi door het ruige Portugese landschap. En ik had, onervaren als ik was, alles bij me. Flitsaggregaten, middenformaat, reservecamera, statieven. Alles. Te zwaar, te veel.

We kwamen daar donderdag laat in de middag aan en werden royaal ontvangen door Komrij en z’n vriend Charles. Plus een hele hofhouding van jonge jongens en personeel. Villa met paardenstallen en land, veel land.

Een avond waar de drank rijkelijk vloeide volgde. Geen foto’s. Ik voelde me niet heel erg op m’n gemak. De jongste van het gezelschap. Op een gegeven moment mocht ik in de kelder een fles gaan bijvullen. Charles volgde me. Hand op m’n kont. Of ik van de dames of de heren was. Was mijn antwoord een teleurstelling voor hem ? Of kreeg iedere verse jongeman deze test te verduren ? Ik was al te ver heen om door te hebben wat er eigenlijk gebeurde. Hoe ik die avond in m’n hotel ( net buiten het dorp ) terecht ben gekomen is me nog altijd een raadsel. Dat ik levend opstond de volgende dag ook.

Brak kwam ik bij Villa Komrij aan. Plannen voor foto’s moesten nog even wachten. We gingen eerst lunchen, een eind rijden met de gammele bak van Charles. Ik stond als groentje overal van te kijken. Dus zeker van een lunch die 5 uur duurde. Iedereen was weer zwaar aangeschoten, maar ik had me ingehouden deze keer. Nog steeds geen foto’s. Ach, we hadden toch nog 3 dagen. Maar waarom dring je dan niet iets meer aan ? 

Die onzekerheid was vast in mijn ogen te lezen, want we zouden terugkeren naar het huis voor een sessie. Met die auto. Door de bergen. En met een waggelende Charles aan het stuur.

Na een dodenrit van een uur waren we terug. Foto’s ! Van een Komrij met rode ogen, onvast op zijn benen. En niet langer dan een kwartiertje. Er moest immers gedronken worden. Tijdens dat gelag gebruikte ik een kleinbeeldcamera die ik van Hannes Wallrafen had kunnen lenen. Ik deed immers alles altijd op de Hasselblad. 1600 asa, klik en klaar. Hoopte ik. 

De journaliste wenkte me : ze had ontdekt dat onze koffers waren opgehaald uit het hotel. We moesten de komende dagen in de villa doorbrengen hadden de heren besloten. Hier hadden we totaal geen zin in, ook omdat de sfeer steeds grimmiger werd. Gelukkig hadden we het telefoonnummer van de taxichauffeur. Die stond een uur later volgens afspraak achter het huis. Omdat Komrij en Charles nergens te bekennen waren zagen wij onze kans schoon en gooiden alle bezittingen in de taxi. En stoven de oprijlaan van de villa af. Achterna gezeten door twee hele boze heren. We waren ontsnapt ! 

De resterende drie dagen brachten we door in Porto. Met een knagende onzekerheid of ik wel een goeie foto had........

Vorige zomer campagne gemaakt voor FORUM in Utrecht over radicalisering onder jongeren. De modellen mochten echter niet herkenbaar zijn. We jammer eigenlijk, want ze keken juist zo mooi radicaal in de lens ( via Buro Blanco )

De rode stippen zijn van mijn hand trouwens, in de publicaties waren ze onthoofd

Eindelijk gelegenheid om de foto's die ik afgelopen zomer in Rome heb gemaakt eens uit te zoeken.

Fijn om dan een kleine Canon G12 mee te hebben. Het resultaat doet niet echt onder voor een full-size camera...

Vorige week vrijdag kwam ik in park Frankendael deze "vogelman" tegen. Hij had zakken vol met brood en worst bij zich.

Ook ik gebruik natuurlijk Hipstamatic op m'n iPhone. Het begint al gewoon te worden dat er vaak iets moois uit komt.
Sverre. 3, bijna 4 !

Voor TCN interieuropnames gemaakt op het Media Park. Mooie werksfeer daar