In een deuk

Opdrachtgevers sturen mij nou nooit eens voor een klus naar een exotische locatie diep in de jungle, waar autonome stammen klaar zitten om ontdekt en vastgelegd te worden.
Vragen mij niet voor het schieten van een reportage over een motorcross dwars door de Sahara. Waarbij verweerde en gebruinde stoere mannen woest en onpeilbaar in mijn lens staren. Met helblauwe knijpogen zittend op een fotogeniek bespatte motor. Zwetende kop wordt goudbeschenen door het laatste invallende avondlicht. Tikkie schuin om de ronkende titel van het stoere tijdschrift waarvoor ik pad ben de ruimte te geven.
Reclame voor nieuwe camera’s ( en er verschijnen er nogal wat per jaar ) laat eigenlijk altijd dit soort foto’s zien. Je schijnt ze niet aan te kunnen prijzen met beelden van polderlandschappen, vinexwijken of kantoortuinen. Inderdaad, mijn werkterrein dus.
Ik kom op plekken waar ik zelden of nooit gebronsde en bezwete koppen tegenkom. Misschien dat een enkele CEO die net van z’n buitenhuisje in Florida terug is een kleurtje heeft meegenomen, maar verder is het karig gesteld met exotische mannelijkheid op het Nederlandse kantoor.
Maar wat ik wel tref is humor en humeur. Een goed humeur vaak. En heel af en toe een zeer goed humeur. Dat past helemaal niet in zo’n glimmende folder. Ook niet in het jaarverslag waarvoor ik hier bezig was btw.
Ze liggen in een deuk, en ik weet niet meer waarom. Maar het was in ieder geval wel gelukt om er niet een al te cerebraal moment van te maken.
Ik wil niet eens een nieuwe camera trouwens.

Selfie

Toen ik 25 jaar geleden in opdracht begon te werken gingen er vele kilo’s meer aan apparatuur mee dan tegenwoordig. En dus ook iemand om te helpen met sjouwen, opzetten van de lampen en - niet onbelangrijk - mijn assistent nam even de plaats in van het beoogde model. Dan kon ik testen hoe het licht viel en wat de verhoudingen in het beeld waren. Hoe alles overkwam. Regelmatig waren die “stand-inns” iets te jong/perfect/mooi en strak. Met goed zittende kleding zonder stropdas. De polaroid leverde een zeer grafisch en fijn beeld op. Als de hoofdrolspeler vervolgens deze plek innam stortte de hele compositie in elkaar : een klein, dik en kaal mannetje met flodderig Wibra pak in foute kleuren deden het beoogde eindresultaat wankelen.
Die assistenten gaan bijna nooit meer mee. Geen budget voor, en er valt niet zo heel veel meer te dragen. Koffertje en 2 statiefjes.
Ik mag nu zelf in beeld gaan staan om te kijken hoe het allemaal uitpakt.
Na tevredenheid gaat mijn “model” op het kruisje staan.
Meestal jong/perfect/mooi en strak. Zeker in vergelijking met die duister kijkende man op de digitale polaroid. Niet klein, wel kaal. En ineens een stuk ouder dan degene die hij op de foto gaat zetten.
Ik zie het als vooruitgang. Ze zeggen U tegen me.

Congres

De badges geven hier weg dat het geen druk bezocht verjaardagsfeestje is.
Congressen, lezingen, workshops. Ik ben er vaak en ze duren lang. Lijkt saai maar is het absoluut niet ! Degene die mij die opdracht geeft weet dat ik er geen kale registratie van maak. Anders hoeft het van mij ook niet. Ik kijk goed rond, nestel me tussen de aanwezigen, laat ze aan m’n geklik wennen en kan dan los om op m’n gemak te zoeken naar mooie interacties tussen hoofden en lichamen die elkaar kruisen zonder enige regie.
Goed bestudeerd toeval zou je het kunnen noemen.
Omdat ik vaak langer dan een halve dag op die mensen hun nek zit - pas na een uurtje of wat valt die schroom bij mij ook weg - en er vele gigabytes in de tas zitten fotografeer ik vaak ook nog wel wat “voor mezelf”. Zo ook hier, vlak voor aanvang. Men komt de zaal binnen en is nog vol verwachting van wat er komen gaat. Fris en nog niet ingedut, nog voor de afsluitende borrel. Ja, die foto’s heb ik ook. Maar het is beter om die niet te tonen lijkt me, ik wil dit wel blijven doen natuurlijk.

Weer terug

Het staat er echt boven : 7 oktober 2013. M'n laatste verhaaltje op deze plek. Dat is dus ruim 4 maanden terug. Terwijl het de bedoeling was om dit elke week te doen. Lukte niet. Verhuizing, nieuwe studio. En veel, heel veel opdrachten. Het lijkt dus beter te gaan, maar hier moet wel iets gebeuren. Over die studio wil ik nog wel iets meer vertellen. Maar ik moet nu dus even opnieuw beginnen.
Zomaar een willekeurig beeld van de afgelopen tijd. Een "bijvangst" foto. Niet de opdracht, wel even meegeschoten. Omdat alle personen op de foto er helemaal goed opstaan. Zonder regie, onbewust van mijn aanwezigheid. Snel meer. Echt.

Roze gloed

Vitro Plus is een kwekerij voor varens ergens ver weg in Zeeland. Ze leveren en kweken er twintig miljoen per jaar. Waarvoor die allemaal gebruikt worden is mij een raadsel, maar indrukwekkende getallen zijn het wel. Men maakt daar gebruik van een hele nieuwe techniek om de plantjes te belichten en dus flink te doen groeien. Met rode en blauwe led lampjes. Die geven samen een mysterieuze roze sfeer. Probleem bij deze foto was dat daardoor ook de modellen gezellig roze opgloeiden. Ik moest er dus flink wat flitslicht tegenaan gooien om ze een normale huidskleur mee te geven. Er staan hier 4 flitsunits verstopt tussen de stellingen zodat de mannen er in ieder geval nog een beetje gezond uit zien. Foto is gemaakt voor het tijdschrift Innoveer van Syntens.

Dilemma bij het afwerken

Het komt omdat ze op zaterdagochtend op de keukentafel liggen, of omdat mijn waarneming nogal beperkt is misschien, maar mijn beeld over fotografie van NU wordt voor een groot deel bepaald door de magazines die bij de krant zitten. Er bestaat natuurlijk zoiets als “tijdloze fotografie”, maar als ik het vergelijk met bladen van 10 jaar terug dan zie ik grote verschillen. En dan doel ik niet op het standpunt of op de inhoudelijke kant. De foto’s zagen er gewoon “normaler” uit. Bij de redactie van de bladen leverde je een selectie van je dia’s in en het gedrukte eindresultaat week niet echt af van wat er ter plekke met de camera was gemaakt. Het kwam min of meer overeen met wat ik op de lichtbak had gezien. Het uiterlijk van het beeld ontstond al voor 95 % op locatie. 

Na een bezoekje aan het lab zat de klus er op.

Dat gaat nu anders : het ruwe beeld wat uit de camera komt is nog lang niet het eindproduct, en kan nog op vele manieren ontwikkeld worden. Ik heb talloze filters tot m’n beschikking om mijn foto om te zetten naar zwart-wit, om de verzadiging flink terug te nemen en storende elementen te verwijderen. Of om 1 tint juist extra te benadrukken, ruis toe te voegen of te verwijderen. Een gang met 40 deuren, je moet iets kiezen maar kan ook alle kanten op. En dat maakt nogal verschil. Niet iedere redactie zal staan te juichen bij sommige extremiteiten, maar in de eerder genoemde toonaangevende magazines zijn ze er volgens wel heel blij mee. Als voorbeeld drie manieren om 1 foto af te werken. Basisbeeld, “desaturated” en zwart-wit. Wat is nou de mooiste, de beste ? Nu zou ik kiezen voor de minst verzadigde in kleur. Maar over 10 jaar denk ik daar waarschijnlijk heel anders over. Niet echt tijdloos dus. 
Maar wel erg van nu.

Fotogeniek

Bij veel producties worden geen modellen meer ingezet, maar rekruteert men uit eigen gelederen. Dat heeft te maken met krappe budgetten of de hogere realiteitswaarde van “echte” mensen. Voor de fotograaf soms wat lastiger omdat ze vaak geen enkele ervaring hebben met poseren. Of omdat de voorkeur van de klant niet altijd per se op basis van “uiterlijke verschijningsvorm” gebaseerd is. Om het voorzichtig uit te drukken.

Maar soms tref je het, en blijkt het beoogde model echte kwaliteiten op dit gebied te bezitten. Voor een studiegids van een “Hospitality” opleiding ( ff googelen ) ging ik pad met een groepje studenten. Echte natuurlijk. Gewoon beetje rondlopen in en om de school. Geënsceneerde spontaniteit zeg maar. Ze waren allemaal zeer geschikt, en deden keurig wat ik vroeg. Maar er was er een bij die er uitsprong wat mij betreft. Deze twee foto’s vielen een beetje buiten het kader van de opdracht, maar laten goed zien wat ik bedoel.